پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و منزلتهاى نزديكى با او داشتند ، به دين محمّد و قرآن اقرار داشتند تا آنكه پيامبرشان از آنان مفارقت كرد . آنگاه اختلاف نمودند و متفرق شدند و بر يك ديگر حسد بردند و با امام و وليّشان مخالفت كردند تا آنكه از ايشان باقى نماند بر آنچه با پيامبرشان عهد كرده بودند جز رفيق ما كه نسبت به پيامبرمان بمنزلهء هارون نسبت به موسى است و چند نفر كمى كه خدا را با دين و ايمانشان ملاقات كردند ، و ديگران به پشت سرشان عقب گرد كردند . همانطور كه اصحاب حضرت موسى عليه السّلام با اتخاذ گوساله و پرستش آن و گمان اينكه خدايشان است و اجتماعشان بر سر آن بجز هارون و فرزندانش و عدّهء كمى از اهل بيتش چنين كردند . صراحت و تكرار پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در مسألهء خلافت ( 1 ) پيامبر ما صلى اللَّه عليه و آله براى امّتش افضل مردم و سزاوارترين آنان و بهترين آنان را در غدير خم و در موارد بسيارى منصوب نمود و بوسيلهء او حجت را بر مردم تمام كرد و به آنان دستور اطاعت او را داد . و به آنان خبر داد كه او نسبت به خودش بمنزلهء هارون نسبت به موسى است ، و صاحب اختيار هر مؤمنى بعد از اوست ، و هر كس كه او وليّش بوده علىّ عليه السّلام وليّش است ، و هر كس كه او صاحب اختيارتر از خودش بر او بوده على عليه السّلام نسبت به او از خودش صاحب اختيارتر است ، و او خليفهاش در بين مردم و وصىّ او است ، و هر كس از او اطاعت كند خدا را اطاعت كرده و هر كس او را عصيان كند خدا را عصيان كرده و هر كس او را دوست بدارد خدا را دوست داشته و هر كس با او دشمنى كند با خدا دشمنى كرده است .